Ντέρμπι που πρέπει να επισκεφτείς έστω μια φορά στην ζωή σου!

Μπόκα Τζούνιορ- Ρίβερ Πλέϊτ

Η αναμέτρηση με τα 1000 και πλέον συναισθήματα. Η σύγκρουση όπου οι καρδιές χτυπούν με εξωφρενικό ρυθμό και ο χρόνος απλώς σταματά. Το superclásico ανάμεσα στην Ρίβερ Πλέιτ και την Μπόκα Τζούνιορς είναι και θα συνεχίσει να βρίσκεται στην κορυφή των πιο συναρπαστικών ντέρμπι του κόσμου. Και όχι άδικα.

Κάθε καινούριο ενενηντάλεπτο που προστίθεται στην μακρά λίστα των μεταξύ τους μαχών, αποτελεί από μόνο του ένα αξιοθαύμαστο κεφάλαιο με δεκάδες παράπλευρες ιστορίες. Δεν έχει σημασία η βαθμολογική θέση, ούτε η φόρμα του καθενός, ούτε καν η ποιότητα.Τα προγνωστικά ανατρέπονται σε μια στιγμή και οι λέξεις πάντα μοιάζουν φτωχές για να περιγράψουν το πιο εθιστικό σίριαλ στον κόσμο του ποδοσφαίρου. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως έχει ψηφιστεί αμέτρητες φορές ως η δημοφιλέστερη αναμέτρηση παγκοσμίως.

Ήταν μόνο η αρχή

Η αιώνια κόντρα των Ρίβερ- Μπόκα θα αναβιώσει στην έδρα των «εκατομμυριούχων», μόλις ένα μήνα έπειτα από την πρώτη τους συνάντηση στη σεζόν. Στις αρχές Σεπτέμβρη, η ομάδα του Γκουστάβο Αλφάρο έφυγε με τον βαθμό της ισοπαλίας από το «Μονουμεντάλ» (0-0), με τους παίκτες του Μαρσέλο Γκαγιάρδο να χτυπούν το κεφάλι τους για τη νίκη που έχασαν μέσα από τα χέρια τους.

Στο πρωτάθλημα η Μπόκα Τζούνιορς προελαύνει ούσα πρώτη στη βαθμολογία χρησιμοποιώντας ως καλό της «χαρτί» την αποτελεσματικότητά της. Από την άλλοι, οι «μιγιονάριος» τους ατενίζουν από την 11η θέση, καθώς πληρώνουν αρκετά ανασταλτικά λάθη.Αριθμοί, οι οποίοι δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, διότι το παραπάνω ματς ήταν μόνο η αρχή. Οι δυο τους θα αναμετρηθούν ξανά στα ημιτελικά του Κόπα Λιμπερταδόρες. Τη διοργάνωση όπου πέρυσι, οι «εκατομμυριούχοι» κατέκτησαν απέναντι στη «σενέισε», στους επεισοδιακούς τελικούς που ολοκληρώθηκαν έπειτα από συνεχείς εκδηλώσεις βίας και αναβολές σε άλλη ήπειρο, στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» της Μαδρίτης.

Ωστόσο και η διακύμανση ήταν εκπληκτική, με τη Ρίβερ να επικρατεί με 3-1 στο δεύτερο ματς και σε συνδυασμό με το 2-2 στο «Μπομπονέρα» να σηκώνει το βαρύτιμο τρόπαιο για τέταρτη φορά στην ιστορία της:

Από εκείνο το ματς στη Μαδρίτη, μόνο ο Λούκας Πράτο της Ρίβερ Πλέιτ θα είναι ο σκόρερ που θα βρεθεί στο χορτάρι. Ο Νταρίο Μπενεντέτο της Μπόκα έκανε το μεγάλο βήμα στην Ευρώπη και τη Μαρσέιγ. Ο Πίτι Μαρτίνες ανηφόρησε για τις ΗΠΑ και το MLS για χάρη της Ατλάντα Γιουνάιτεντ. Όσο για τον Χουάν Κιντέρο, ο μικρόσωμος «δαίμονας» ακόμα δεν είναι έτοιμος αγωνιστικά, έπειτα από τη ρήξη χιαστών που υπέστη στις αρχές του έτους .

Ρίβερ Πλέιτ – Μπόκα Τζούνιορς: Όλοι στον ρυθμό τους

Το σίγουρο πάντως είναι πως τα δύο superclásico μέσα στον Οκτώβρη αναμένονται συναρπαστικά ανεξάρτητα από τους 22 πρωταγωνιστές στο γήπεδο. Εξάλλου, θα κρίνουν το ποιος εκ των δύο θα προκριθεί στους τελικούς της διοργάνωσης. Το διακύβευμα είναι μεγάλο και ως εκ τούτου αμφότερες θέλουν να προετοιμαστούν όσο το δυνατόν καλύτερα. Γι’αυτό το λόγο μάλιστα, ο προπονητής της εθνικής Αργεντινής, Λιονέλ Σκαλόνι, δεν θέλησε να… εμπλακεί στη μάχη τους. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δεν κάλεσε κανέναν από τους παίκτες τους για τα ματς της «αλμπισελέστε», ώστε να παρουσιαστούν πάνοπλες.Άπαντες κινούνται στον ρυθμό τους και η ένταση, όσο περνούν τα 24ωρα αρχίζει να χτυπάει κόκκινο. Το Μπουένος Άιρες έχει χωριστεί σε στρατόπεδα και οι ουδέτεροι ετοιμάζονται να καθίσουν αναπαυτικά στον καναπέ και να απολαύσουν το ντέρμπι.

Πρόλογος με άρωμα γυναίκας

Παρόλα αυτά, οι ημιτελικοί του Copa Libertadores είχαν τον πιο κατάλληλο «πρόλογο», ώστε οι οπαδοί τους να αρχίζουν να προθερμαίνονται. Κι αυτό διότι στα τέλη Σεπτεμβρίου διεξήχθη μια ιστορική αναμέτρηση. Το πρώτο superclásico ανάμεσα στις γυναικείες ομάδες των δύο είναι πλέον γεγονός.

Το «Μπομπονέρα» μπορεί να μην γέμισε από κόσμο. Το θέαμα πάντως σίγουρα αποζημείωσε όσους το παρακολούθησαν. Το παρθενικό ντέρμπι βάφτηκε «κιτρινομπλέ», με τις γηπεδούχους να παραδίδουν σεμινάριο στις φιλοξενούμενες. Κάτι που επιβεβαιώνει το εμφατικό 5-0!

Σέλτικ - Ρέϊντζερς

Στο «Old Firm», μπορεις να μυρίσεις την ατμόσφαιρα, να γευτείς την ένταση. Είναι πραγματικά δύσκολο να το εξηγήσεις. Αυτές οι δυο θρησκείες-ομάδες περιφρονούν η μια την άλλη συνεχώς , είναι κάτι πολύ βαθύ, είναι κάτι απίστευτο. Αυτό το παιχνίδι δεν έχει συμβιβασμούς. Είναι το παιχνίδι για το οποίο οι παίκτες παίζουν, οι οπαδοί υποστηρίζουν και οι διαιτητές διαιτητεύουν αν και πολλές φορές για μήνες ακούνε τη γκρίνια ή γίνονται στόχος!

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΟΥΣ

Στην βροχερή και μουντή Γλασκώβη ,μπορεί κάνεις ανάμεσα στα ναυπηγεία της πόλης να διαπιστώσει ότι οι θρησκευτικές διαφορές είναι αυτές που επισκιάζουν το ποδόσφαιρο της περιοχής. Μιας εχθρότητας που δεν είναι τίποτα άλλο από την εξωτερίκευση ενός αισθήματος κατωτερότητας.Ρέιντζερς- Σέλτικ ή αλλιώς Καθολικοί-Προτεστάντες. Η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο συλλόγων είναι βαθιά ριζωμένη στο σκωτσεχοκπ πολιτισμό και έχει συμβάλει στην πολιτική, κοινωνική και κυρίως θρησκευτική διαίρεση στη Σκωτία, αλλά και πέρα ​​από αυτήν, στη γειτονική Βόρεια Ιρλανδία.Η διαμάχη-κόντρα των δυο αντίθετων δογμάτων του χριστιανισμού δεν είναι σημερινή. Στις 12 Ιουλίου του 1690, ο Προτεστάντης βασιλιάς της Μεγάλης Βρετανίας Γουλιέλμος Γ’ της Οράγγης νίκησε στη μάχη του Μπόιν, στην Ιρλανδία, τον εκθρονισμένο Καθολικό προκάτοχό του Ιάκωβο Β’ και αναχαίτισε την προσπάθεια αναβίωσης του Καθολικισμού στα Βρετανικά Νησιά. Στις γειτονιές και στις κερκίδες των γηπέδων της Γλασκώβης, όμως, ο πόλεμος των Καθολικών με τους Διαμαρτυρόμενους συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

ΟΙ ΔΥΟ «ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ»

Από την μια οι ιδρυτές της Γκλάσγκοου Ρέιντζερς ( 54 πρωταθλήματα ,33 κύπελλα) ήταν τέσσερις : οι αδελφοί Moses και Peter McNeill, ο PeterCampbell,ο William McBeath και o Tom Vallance. Το 1872 συναντήθηκαν κι αποφάσισαν να ιδρύσουν έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Τον ονόμασαν Ρέιντζερς από το όνομα ενός αγγλικού συλλόγου ράγκμπι, το οποίο βρήκαν σε ένα βιβλίο. Από την άλλη η Σέλτικ (49 πρωταθλήματα ,38 κύπελλα) ιδρύθηκε από τον καθολικό Ιρλανδό ιερέα Walfrid, ώστε από τα έσοδα των αγώνων να ενισχύεται το φιλόπτωχο ταμείο του παιδικού συσσιτίου που είχε ιδρύσει με το όνομα: "The Poor Children's Dinner Table". Ως παράδειγμα πήρε την ίδρυση της Χιμπέρνιαν στο Εδιμβούργο 13 χρόνια νωρίτερα από Ιρλανδούς πρόσφυγες. Η ονομασία «Σέλτικ» δόθηκε κατόπιν εισήγησης του Walfrid, με σκοπό να αντικατοπτρίζει τις ιρλανδικές και σκωτικές ρίζες του συλλόγου.

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ

Η πρώτη αναμέτρηση των δυο δυναστών του σκωτσέζικου ποδοσφαίρου χρονολογείται στις 25 Μαΐου το μακρινό 1888. Εκεί οι «Καθολικοi»έχοντας την βοήθεια οκτώ παικτών της ομόθρησκης Χιμπέρνιαν , νίκησαν με 5-2 τους «Προτεστάντες»σε πολύ φιλικό για την εποχή κλίμα .Μάλιστα ένας δημοσιογράφος της εποχής έγραψε ότι «τα πήγαιναν τόσο καλά που ήταν σαν παλιόφιλοι» (η πιο κοντινή μετάφραση του «Old Firm») ,όπως ονομάζεται σήμερα το ντέρμπι.Η διαμάχη ωστόσο ξεκίνησε τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα όταν χιλιάδες Ιρλανδοί εργάτες ναυπηγείων μετανάστευσαν από το Μπέλφαστ στη Γλασκώβη, όπου έγιναν στόχος των διαβόητων συμμοριών «Billy Boys» που αποτελούνταν από ντόπιους Σκωτσέζους. Σύντομα όμως οι Ιρλανδοί δημιούργησαν τις δικές τους συμμορίες, με την επωνυμία «Fenians».Ο Ζοσέ χάνει από τον Πεπ... στη λίστα με τους ακριβοπληρωμένους. Ο κύκλος του αίματος είχε ανοίξει και κανείς δεν είχε τη δυνατότητα να τον σταματήσει. Έκτοτε, τα παιχνίδια μεταξύ της Ρέιντζερς και της Σέλτικ αποτελούν μια καλή αφορμή για να λύσουν οι δύο θρησκευτικές κοινότητες της πόλης τις διαφορές τους. Τέσσερις άνθρωποι δολοφονηθήκαν εκατέρωθεν αυτά τα χρόνια επειδή φορούσαν τα λάθος διακριτικά, στο λάθος σημείο της πόλης, τη λάθος στιγμή. Αποκορύφωμα αυτής της κόντρας το 1972 ,όπουσημειώθηκε η μεγαλύτερη εισβολή οπαδών σε αγωνιστικό χώρο. Στον τελικό του Λiγκ Καπ η Σέλτικνίκησε 1-0 και περίπου 9.000 οπαδοί των δύο ομάδων εισέβαλαν στο γήπεδο, κραδαίνοντας κάθε είδους αυτοσχέδιο όπλο, και συνεπλάκησαν μεταξύ τους.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ IBROX PARK

Στις 2 Ιανουαρίου το μακρινό 1971 στην αναμέτρηση της Ρέιντζερς με την Σέλτικ στο Ιbrox Park, σημειώθηκε η μεγαλύτερη τραγωδία στην ιστορία του Βρετανικού ποδόσφαιρου μέχρι τότε. Σε μια αναμέτρηση την όποια παρακολουθούσαν80.000 φίλαθλοι, η φιλοξενούμενη Σέλτικ κατάφερενα προηγηθεί στο σκορ με τον Jimmy Johnstoneστο 90ο λεπτό.Τότε αρκετοί φίλαθλοι της Ρέιντζερς άρχισαν να αποχωρούν από το γήπεδοαπογοητευμένοι από την έκβαση του αποτελέσματος. Ωστόσο στις τελευταίες στιγμής της αναμέτρησης ο Colin Stein ισοφάρισε για τους γηπεδούχους με αποτέλεσμα στις σκάλες του Ibrox να επικρατήσει το απολυτό χάος. Πάνω στους πανηγυρισμούς φίλαθλοι της Ρέιντζερς έπεσαν στο έδαφος, μπλέχτηκαν με αυτούς που αποχωρούσανκαι ποδοπατήθηκαν μεταξύ τους. Τραγικόςαπολογισμός, 66 νεκροί εκ των οποίων οι περισσότεροι από ασφυξία και 200 τραυματίες. Οι απώλειες ανθρωπινών ζωών περιελάμβαναν και πολλά παιδιά, ενώ με το μικρότερο θύμα της τραγωδίας Nigel Patrick Pickup ήταν μόλις εννέαετών.Η φετινή σεζόν φέρνει τις δύο ομάδες πάρα πολύ κοντά στη βαθμολογία και είναι η πρώτη φορά που πραγματικά η Σέλτικ κινδυνεύει έπειτα από χρόνια να μην κατακτήσει το πρωτάθλημα! Ιδιαιτερότητα της σεζόν και αυτό που έχει να κάνει με τον Στίβεν Τζέραρντ στον πάγκο της Ρέιντζερς που βρίσκει απέναντι του τον άνθρωπο με τον οποίο συνεργάστηκε στην Λίβερπουλ, τον Μπρένταν Ρότζερς και το τέλος της σχέσης τους δεν υπήρξε και ιδανικό!

Τα τελευταία χρόνια γίνονται προσπάθειες και από τις δυο πλευρές για περιορισμό του μίσους που οδηγεί σε ακρότητες. Με τη βοήθεια του κοινοβουλίου, των εκκλησιαστικών ομίλων, των σχολείων και της τοπικής κοινωνίας προσπαθούν να σταματήσουν τα διαχωριστικά τραγούδια και συνθήματα, προωθώντας ένα επίπεδο πολιτισμού στις κερκίδες. Ένα όμως είναι σίγουρο. Η αντιπαλότητα και η έχθρα μεταξύ των δυο αντίπαλων ‘στρατοπέδων θα μείνει ανεξίτηλη στις καρδιές των οπαδών τους όσα χρόνια και αν περάσουν, σε μια πόλη που έχει χώρο μόνο για έναν.

Ρόμα - Λάτσιο

Υπάρχουν οι ποδοσφαιρόφιλοι, αυτοί που βλέπουν ποδόσφαιρο για την ομορφιά του. Υπάρχουν οι φίλαθλοι, αυτοί που υποστηρίζουν μια ομάδα αλλά εύχονται «να νικήσει ο καλύτερος». Και υπάρχουν και οι οπαδοί, αυτοί που θέλουν να τρελαθούν από την χαρά τους ή να υποφέρουν για κάμποσο καιρό για μια ήττα. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για ντέρμπι. Και όταν λέμε ντέρμπι, αυτό της ιταλικής πρωτεύουσας μπαίνει πολύ ψηλά στη λίστα. «Ζούμε στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου και έχουμε και το πιο όμορφο ντέρμπι του κόσμου», συνηθίζουν να λένε στη Ρώμη για το derby della Capitale, το οποίο περιμένει πώς και πώς όλη η Ιταλία κάθε χρόνο. Γιατί οι Ρωμαίοι, μέσα σε όλα τα στραβά που μπορεί να έχουν, ξέρουν να απολαμβάνουν το ντέρμπι τους. Να το ζουν όπως του αξίζει. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος του...

Η ιστορία αρχίζει το 1900, έτος κατά το οποίο... γεννήθηκε η Λάτσιο. Τα ιδρυτικά της μέλη ήταν άτομα της αστικής τάξης της Ρώμης, έχοντας ως έδρα τα βόρεια σημεία της πόλης και επέλεξαν το όνομα της περιφέρειας (νομαρχίας), τα χρώματα της Ελλάδας επειδή είναι η χώρα που γέννησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ως έμβλημα προτίμησαν τον αετό των λεγεώνων της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Ρόμα, από την άλλη, ήρθε στη ζωή το 1927, σαν μια έμπνευση του Μπενίτο Μουσολίνι. Ο «Ντούτσε» ήθελε μια δυνατή ρωμαϊκή ομάδα που θα μπορούσε να τα βάλει με αυτές του βορρά και ουσιαστικά διέταξε να ενωθούν όλες της πρωτεύουσας για να κάνουν μία. Οι Alba Roma, Roman και Fortitudo συμφώνησαν αλλά η Λάτσιο όχι. Αυτός που το απέτρεψε, βασικά, ήταν ένας εκ των στρατηγών του Μουσολίνι, ο Giorgio Vaccaro. Και αφού ιδρύθηκε, η Ρόμα επέλεξε το όνομα της πόλης, πήρε τα χρώματα της πόλης και για έμβλημα προτίμησε την ρωμαϊκή λύκαινα. Από εκείνη την στιγμή, στην ιταλική πρωτεύουσα άρχισε μια κόντρα που δεν θα σταματήσει ποτέ αφού Ρομανίστι και Λατσιάλι μπορούν να διαφωνούν για όλα. Η Λάτσιο που ιδρύθηκε από την αστική τάξη, είχε ως έδρα τα βόρεια της πόλης και εκεί ήταν και η οπαδική της δύναμη. Για όσους την υποστηρίζουν, είναι η πρώτη ομάδα της πρωτεύουσας και αυτό τους αρέσει να το υπενθυμίζουν διαρκώς. Οι Λατσιάλι θεωρούν ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί Ρωμαίοι, λαμβάνοντας ως επιβεβαίωση αυτού το γεγονός ότι... ήλεγχαν τις πιο πλούσιες περιοχές της πρωτεύουσας. Για τους οπαδούς της Ρόμα, από την άλλη, το γεγονός ότι η μεγαλύτερη δύναμη της Λάτσιο πλέον είναι γύρω-γύρω από την πόλη, σημαίνει ότι δεν είναι αυτοί οι πραγματικοί Ρωμαίοι. «Μια ομάδα προβάτων που την ακολουθούν βοσκοί», έγραψαν σε ένα πανό πριν χρόνια. Η απάντηση ήταν δεδομένο ότι θα ερχόταν, αφού ο αντίλογος ήταν πως η Ρόμα έχει μεγαλύτερη δύναμη μέσα στην πόλη και ειδικά στις πιο φτωχές περιοχές γιατί την υποστήριζαν οι εσωτερικοί ή και εξωτερικοί μετανάστες. «Μια ομάδα μαύρων που την ακολουθούν Εβραίοι» ήταν το πανό-απάντηση των Λατσιάλι, οι οποίοι ποτέ δεν έκρυψαν τις πολιτικές πεποιθήσεις τους. Κι ας πήγαν κόντρα στην επιθυμία του Μουσολίνι το 1927...Η γαλάζια πλευρά της Ρώμης, γενικά, έγερνε πάντα προς την δεξιά και αυτό οριστικοποιήθηκε όταν ήρθαν στο προσκήνιο οι Irriducibili. Οι ultras της Λάτσιο εξέφραζαν σε κάθε αγώνα τα «πιστεύω» τους και ειδικά τη δεκαετία του '90, στα χρόνια του Σέρτζιο Κρανιότι, η δύναμη τους ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. Και επειδή ήξεραν τι δύναμη είχαν, έφτασαν στο σημείο κάποτε να εμποδίσουν τον πρόεδρο -που ξόδευε περιουσίες για να κατακτήσει το πρωτάθλημα- να αποκτήσει τους Νικολά Ανελκά και Πατρίκ Βιεϊρά. Τον λόγο τον αντιλαμβάνεται ο καθένας. «Είμαστε πάντα εκεί για την Λάτσιο και για την ιδεολογία μας. Τα μηνύματα που περνάμε μέσω της coreo κάθε φορά είναι όσο εθνικιστικά χρειάζεται, δεν το παρακάνουμε ποτέ», είχε πει πριν χρόνια, σε μια τηλεοπτική εκπομπή, ο διαβόητος «Diavolik», ο ηγέτης των Irriducibili. Για τους οργανωμένους της Ρόμα, από την άλλη, η πολιτική είχε πάντα λιγότερη σημασία. Οταν, για παράδειγμα, τα γκρουπ αποφάσισαν να ενωθούν το 1977 κάτω από την ονομασία Roma Commando Ultra’ Curva Sud, στο πέταλο τα πολιτικά μηνύματα ήταν ελάχιστα καθώς συνυπήρχαν όλοι. Τα πράγματα άλλαξαν από το 1987, όταν η συμμαχία διαλύθηκε και το κουμάντο στην Curva Sud πέρασε στους Boys, οι οποίοι δεν είχαν κρύψει ποτέ τις δεξιές πεποιθήσεις τους. Σε σχέση με όσα γίνονταν στην Curva Nord της Λάτσιο, φυσικά, οι Τζαλορόσι όντως απέφυγαν το να μπλέξουν το ποδόσφαιρο με την πολιτική αλλά όλοι ήξεραν...Κι όσοι δεν το ήξεραν, το έμαθαν στην πορεία. Στις 5 Ιουνίου 2005, σε ένα δυστύχημα με την μηχανή του, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 40 ετών ο Πάολο Τζαπαβίνια. Ηγέτης των Boys της Ρόμα και δυνατή μορφή του ιταλικού οπαδικού κινήματος. Στην κηδεία του, δεν ήταν παρόντες μόνο χιλιάδες οπαδοί των Τζαλορόσι. Δεν ήταν εκεί μόνο οι Φραντσέσκο Τότι, Ντανιέλε Ντε Ρόσι, Αντόνιο Κασάνο, Μπρούνο Κόντι και Αλμπέρτο Ακουιλάνι. Ηταν και τα ηγετικά στελέχη των Irriducibili, οι οποίοι αποχαιρέτησαν τον Τζαπαβίνια, μαζί με τους... εχθρούς, φωνάζοντας «Ave Paolo» και «Onore al camerata»...

Ρομανίστι και Λατσιάλι, ή Λατσιάλι και Ρομανίστι, έχουν -με λίγα λόγια- στοιχεία που τους ενώνουν, ή τουλάχιστον γεγονόταν που τους ενώνουν. Οπως αυτό που αναφέραμε πιο πάνω ή όπως η φετινή κοινή μάχη που δίνουν κατά του περιφερειάρχη και των διοικήσεων των ομάδων για τα κάγκελα που χωρίζουν τα δύο πέταλα. Εχουν όμως και πολλά περιστατικά για να τους χωρίζουν. Οχι μόνο οπαδικά, όπως ο θάνατος του Βιτσέντσο Παπαρέλι, νεαρού οπαδού των Λατσιάλι, το 1979 μετά από φωτοβολίδα που πέταξαν οι οπαδοί της Ρόμα αλλά και αγωνιστικά. Εκεί που... βοηθούν και οι ποδοσφαιριστές τους, με όσα έχουν κάνει κατά καιρούς. Στην ιστορία των derby della Capitale έχει μείνει ο πανηγυρισμός του Τζόρτζιο Κινάλια όταν έκανε το 2-1 για την Λάτσιο, που όδευε προς το πρώτο scudetto της ιστορίας της, στις 31 Μαρτίου 1974: Γύρισε προς την Curva Sud της Ρόμα, σήκωσε το χέρι του και έδειχνε εκεί με το δάχτυλο του, μένοντας ακίνητο για... κάμποσο. Ο Κάρλο Ματσόνε, από την άλλη, μόνο ακίνητος δεν έμεινε στον πάγκο της Ρόμα στις 27 Νοεμβρίου 1994, όταν οδηγούσε την ομάδα του στη νίκη με 0-3. Δηλωμένος οπαδός των Τζαλορόσι, ο προπονητής έφυγε από τον πάγκο και έκανε σπριντ μέχρι το πέταλο, προκαλώντας παραλήρημα. Σαν κι αυτό που έφερε και ο πανηγυρισμός του Φραντσέσκο Τότι, το 1999... Σήκωσε την φανέλα και από μέσα είχε το μήνυμα του προς τους Λατσιάλι: «Vi ho purgato ancora»! Δηλαδή «σας καθάρισα ξανά». Οπως ξανά, είδαν οι Τζαλορόσι τον πανηγυρισμό του Κινάλια αλλά από τον... Πάολο Ντι Κάνιο. «Θα τους βάλω γκολ και θα το πανηγυρίσω όπως ο μεγάλος Τζόρτζιο», έλεγε ο δηλωμένος Λατσιάλε επιθετικός πριν το ντέρμπι της 6ης Ιανουαρίου 2005 και το έκανε πράξη, μπροστά από την Curva Sud, στη νίκη με 3-1! Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτά... Στα ντέρμπι της Ρώμης έχουν συμβεί πάρα πολλά στην πάροδο των χρόνων, αγωνιστικά και μη. Οπως, για παράδειγμα, το γεγονός ότι τον Μάρτιο του 2004 οι τιφόζι απαίτησαν και πέτυχαν την διακοπή του αγώνα επειδή κυκλοφόρησαν φήμες ότι ένα αστυνομικό όχημα είχε σκοτώσει, κατά λάθος, ένα παιδάκι έξω από το «Ολίμπικο». Αυτό, τελικά, δεν ήταν αλήθεια αλλά το χάος που επικράτησε στις εξέδρες ήταν αρκετό για να το διακόψει ο ρέφερι... Οπως οι Λατσιάλι θέλησαν να «διακόψουν» το όνειρο της Ρόμα για scudetto το 2010 και το κατάφεραν, σχεδόν πανηγυρίζοντας τα γκολ της Ιντερ στο 0-2 επί της ομάδας τους στο «Ολίμπικο».Θα το έκαναν και το 2002, στην τελευταία αγωνιστική, καθώς υπήρχαν πιθανότητες να καταλήξει στους Τζαλορόσι ο τίτλος (που τελικά κατέληξε στη Γιουβέντους σε εκείνο το τρελό φινάλε του πρωταθλήματος) αλλά η Ρόμα είχε προλάβει να δώσει μια χαρά... σαν scudetto στους οπαδούς της με το εκπληκτικό 1-5 από τα... τέσσερα γκολ του Μοντέλα και την γκολάρα του Τότι! Μια καλή απάντηση η 5άρα στην... 4άρα της Λάτσιο την σεζόν 1996-97, όταν πανηγύρισε τέσσερις νίκες σε ισάριθμα ντέρμπι σε πρωτάθλημα και κύπελλο! Κι αφού αναφερθήκαμε στο κύπελλο, ο τελικός της 26ης Μαΐου 2013 στο «Ολίμπικο», με τον Λούλιτς στο 71' να δίνει την κούπα (1-0) στους Λατσιάλι, θα είναι πάντα ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στις μεταξύ τους αναμετρήσεις. Τουλάχιστον μέχρι να έρθει, κάποια στιγμή, η απάντηση. Ως τότε, οι τιφόζι των δύο ομάδων θα περιμένουν πώς και πώς το κάθε ντέρμπι για να δουν αν θα τρελαθούν από χαρά ή αν θα υποφέρουν. Και όλοι οι ουδέτεροι θα περιμένουν με ανυπομονησία αυτά τα ντέρμπι γιατί είναι... ντέρμπι. Ανάμεσα στους Ρομανίστι που δεν είναι «ποτέ σκλάβοι του αποτελέσματος» και τους Λατσιάλι που «νικάμε επιλέγοντας να μην είμαστε εσείς»...

Παναθηναϊκος - Ολυμπιακός

Το ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων, γνωστό απλά και ως ντέρμπι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού ή και αντίθετα, είναι η αθλητική αναμέτρηση ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες ελληνικές ομάδες, τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς (εν συντομία: Ο.Σ.Φ.Π. / απλά: Ολυμπιακός) και τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο (εν συντομία: Π.Α.Ο. / απλά: Παναθηναϊκός) σε όλα τα ομαδικά αθλήματα, κυρίως όμως αφορά στο ποδόσφαιρο. Το ντέρμπι μεταξύ του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού θεωρείται το σπουδαιότερο της Ελλάδας και ένα εκ των κορυφαίων από άποψη αντιπαλότητας των δύο ομάδων στην Ευρώπη και ευρύτερα. Οι αναμετρήσεις τους αποτελούν σημείο αναφοράς για το φίλαθλο κοινό και κεντρίζουν πάντοτε το ενδιαφέρον του και στις περισσότερες περιπτώσεις και των οπαδών άλλων ομάδων, ακόμα και όταν δεν κρίνουν σε σημαντικό βαθμό τίτλους και δεν είναι βαθμολογικά ή αγωνιστικά κρίσιμοι σε μία ορισμένη συγκυρία, όταν δε το παιχνίδι είναι μεγάλης κρισιμότητας ή οι και δύο ομάδες βρίσκονται σε ακμή και διεκδικούν με αξιώσεις κοινούς τίτλους που είναι σύνηθες άλλωστε, τότε το ήδη δεδομένο ενδιαφέρον γιγαντώνεται.

Πρόκειται για τις δύο κορυφαίες ομάδες της Ελλάδας, τόσο σε συγκομιδή τίτλων και διακρίσεων, όσο και σε μαζικότητα και πλήθος φιλάθλων που τις ακολουθούν.

Οι δύο σύλλογοι είχαν ως ιδρυτικό πυρήνα μέλη της αστικής τάξης δύο ενωμένων πόλεων, των Αθηνών και του Πειραιά αντίστοιχα. Κατά τα πρώτα χρόνια της ιστορίας τους ο Παναθηναϊκός ταυτίστηκε με την αστική τάξη και τους κατοίκους των Αθηνών, ενώ ο Ολυμπιακός υποστηρίχθηκε από την αστική και εργατική τάξη του Πειραιά. Στη συνέχεια όμως και οι δύο σύλλογοι απέκτησαν ισχυρά ερείσματα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις σε ολόκληρη την Ελλάδα. Στον αγωνιστικό τομέα, το ντέρμπι των δύο αιωνίων αντιπάλων έχει ρίζες που ανάγονται προπολεμικά, από την εποχή που ήδη είχαν αρχίσει να κυριαρχούν τόσο σε τοπικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο. Εκτός από τις επίσημες διοργανώσεις, οι δύο ομάδες έχουν και ένα ιστορικό φιλικών αγώνων και αναμετρήσεων σε εορταστικά τουρνουά (Κύπελλο Χριστουγέννων, Κύπελλο Πάσχα κλπ.), τα οποία ήταν αρκετά δημοφιλή προπολεμικά καθώς και στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Ο πρώτος αγώνας ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό, ήταν ένας φιλικός που διεξήχθη στις 28 Ιουνίου 1925 στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και είχε λήξει ισόπαλος με σκορ 3–3.

Ο πρώτος επίσημος αγώνας ανάμεσα στις δύο ομάδες είχε διεξαχθεί πάλι στην Λεωφόρο την 1η Ιουνίου 1930, στα πλαίσια της τελικής φάσης του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος 1929–30 και είχε λήξει με το εντυπωσιακό σκορ 8–2 υπέρ του Παναθηναϊκού, την μεγαλύτερη ως τώρα σε έκταση νίκη που καταγράφηκε στην ιστορία των αναμετρήσεων μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σίγουροι για την ανωτερότητα της ομάδας των Ανδριανοπουλαίων, είχαν φθάσει εν πομπή στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, κρατώντας ένα φέρετρο. Αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα, το φέρετρο διαλύθηκε και τα κομμάτια του χρησίμευσαν για τα επεισόδια που ακολούθησαν. Το παιχνίδι αυτό παρακολούθησαν 10.000 θεατές (ρεκόρ προσέλευσης εκείνης της εποχής). Η έκταση της ήττας του Ολυμπιακού οφείλεται βέβαια και στις πολύ ιδιάζουσες συνθήκες κάτω από τις οποίες πραγματοποιήθηκε το παιχνίδι. Λίγες μέρες πριν το παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων 6 βασικοί παίκτες του Ολυμπιακού αγωνίστηκαν σε παιχνίδι της εθνικής Ελλάδας στο Βουκουρέστι, η οποία υπέστη βαριά ήττα (με 8–1) και η αποστολή της οποίας ήταν εξαιρετικά καταπονημένη. Προπονητής της Εθνικής ήταν ο Τσέχος Γιαν Κοψίβα, ο οποίος ήταν παράλληλα και προπονητής του Ολυμπιακού. Εκείνη την εποχή τα ταξίδια δε γίνονταν με αεροπλάνα και οι διεθνείς ταξίδεψαν στο Βουκουρέστι με λεωφορείο. Μία εβδομάδα λοιπόν μετά το παιχνίδι της Εθνικής στη Ρουμανία, ο Παναθηναϊκός (ο οποίος είχε καταθέσει, χωρίς να γίνει δεκτό, αίτημα αναβολής του παιχνιδιού για να παρακολουθήσουν οι φίλαθλοι τα «Διεθνή Παναθήναια», τους αγώνες στίβου που γινόντουσαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο) υποδέχεται τους ερυθρόλευκους, εκμεταλλεύεται τη συγκυρία (κανείς παίκτης του Παναθηναϊκού δεν είχε κληθεί για τον αγώνα του Βουκουρεστίου) και την δεδομένη καταπόνηση και κόπωση των παικτών του Ολυμπιακού και πήρε τη νίκη αυτής της έκτασης.O αγώνας ρεβάνς διεξήχθη στην Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στο παλιό γήπεδο του Άρη για την αποφυγή νέων επεισοδίων, όπου νίκησε εκ νέου ο Παναθηναϊκός με σκορ 2–1.Άλλες δύο φορές οι δύο ομάδες αγωνίστηκαν εκτός Αττικής και μάλιστα την ίδια περίοδο (1981–82), αρχικά στην Πάτρα λόγω τιμωρίας της έδρας του Ολυμπιακού στην πρεμιέρα και στον Βόλο στο φινάλε του πρωταθλήματος, όπου ορίστηκε να διεξαχθεί ο αγώνας μπαράζ λόγω ισοβαθμίας τους στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα.

Προπολεμικά οι "αιώνιοι" πριν από τις αναμετρήσεις τους φωτογραφίζονταν από κοινού. Για πρώτη φορά καταγράφηκαν φαινόμενα συμπλοκών την περίοδο του Μεσοπολέμου, το 1930, αμέσως μετά τη λήξη του ντέρμπι μεταξύ των δύο ομάδων που βρήκε νικητή τον Παναθηναϊκό με 8–2.Πηγές της εποχής μάλιστα αναφέρουν οτι τα σοβαρότερα επεισόδια γίνανε οκτώ μέρες μετά το ντέρμπι, στο λιμάνι του Πειραιά, και ενώ η αποστολή του Παναθηναϊκού επέστρεφε από τη Θεσσαλονίκη έχοντας νικήσει και τον Άρη με 1–4.Τότε οι ταξικές διαφορές ήταν πιο εμφανείς και οι χωροχρονικές αποστάσεις μεταξύ Πειραιά και Αθήνας ήταν πιο μακρινές, όπως και η αλληλεπίδραση και η ταύτιση των δύο αστικών κέντρων λιγότερο εύκολη λόγω της δυσκολότερης πρόσβασης . Στη συνέχεια, και με την αυστηροποίηση των κανόνων της Πολιτείας, αλλά και του πολιτικού σκηνικού στη χώρα, υπήρξε μία μεγάλη περίοδος κατά την οποία η αντιπαλότητα των δύο ομάδων παρέμεινε σε πλαίσια εντός των αγωνιστικών γραμμών των γηπέδων. Όχι μόνο δεν υπήρξε επιβλαβής για την κοινωνία αλλά την τροφοδότησε μέσα από την κουλτούρα και τον υγιή ανταγωνισμό που εκφράστηκε μέσα από τις τέχνες διευρύνοντας τη θεματολογία στο τραγούδι αλλά και τον κινηματογράφο. Ειδικά για τον τελευταίο, οι εικόνες αντιπάλων φιλάθλων που παρακολουθούσαν μαζί τον αγώνα αποτελούσε σύνηθες θέμα. Ήδη από το 1928 με τη δημιουργία του ΠΟΚ οι δύο σύλλογοι μαζί με την ΑΕΚ όχι μόνο συνεργάζονταν αλλά διεκδικούσαν από κοινού τα συμφέροντά τους απέναντι σε θεσμούς όπως η Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (ΕΠΟ). Τον Οκτώβριο του 1931 συγκροτήθηκε μάλιστα και αντιπροσωπευτική ομάδα ("εθνική") από τα τρία μέλη του ΠΟΚ. Δείγμα συνεργασίας και σεβασμού στα σύμβολα και τα χρώματα των δύο ομάδων αποτελεί το γεγονός ότι τόσο ο Παναθηναϊκός δέχθηκε να παραχωρήσει τη φανέλα του όσο και ο Ολυμπιακός να τη φορέσει κατά το φιλικό αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και Νίκολσον Βιέννης στις 12 Ιουλίου του 1950.Ο αγώνας έγινε στη Λεωφόρο και η ομάδα της Βιέννης φορούσε ερυθρόλευκα με συνέπεια οι αθλητές του Ολυμπιακού να φορέσουν τις φανέλες του Παναθηναϊκού. Ο σεβασμός αλλά και η αμοιβαία παραχώρηση των εδρών των ομάδων συνοδεύουν μερικές από τις πιο μεγάλες στιγμές της ιστορίας τους. Το 1961 ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε στο φιλικό αγώνα απέναντι στη Σάντος του Πελέ στο γήπεδο της Λεωφόρου ενώ ο Παναθηναϊκός το 1971 αγωνίστηκε στο στάδιο Καραϊσκάκη ενάντια στη Νασιονάλ Μοντεβιδέο για τον τελικό του Διηπειρωτικού Κυπέλλου. Σε καμία από τις περιπτώσεις δεν καταγράφηκε ασέβεια ή βανδαλισμός στην έδρα των αιωνίων αντιπάλων από τους φιλοξενούμενους. Ένα ακόμη παράδειγμα της έντιμης στάσης των ηγεσιών των δύο ομάδων αποτελεί ο κοινός αγώνας απέναντι στις επιταγές καπήλευσης του ποδοσφαίρου από το δικτατορικό καθεστώς. Το 1968 ο Απόστολος Νικολαΐδης παραπέμφθηκε σε δίκη από τη Xούντα, με στόχο να απομακρυνθεί από τα διοικητικά και θεσμικά του πόστα στον αθλητισμό. Στο πλευρό του βρέθηκε ο Γεώργιος Ανδριανόπουλος, ο οποίος υπερασπίστηκε θερμά την αθωότητά του.Από την πλευρά των φιλάθλων, χαρακτηριστικό παράδειγμα του ότι η μόνη απαίτησή τους ήταν η απόλαυση ενός υγιούς και έντιμου ποδοσφαιρικού αγώνα υπήρξε η αναμέτρηση στις 17 Ιουνίου 1964 για τα ημιτελικά του κυπέλλου Ελλάδας. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 24 Μαΐου 1964, ο Παναθηναϊκός είχε πανηγυρίσει με τη νίκη του μέσα στο Καραϊσκάκη (του οποίου είχε ολοκληρωθεί την ίδια χρονιά η μετατροπή από ποδηλατοδρόμιο σε γήπεδο) στην τελευταία αγωνιστική το ιστορικό αήττητο πρωτάθλημα και επιχειρούσε να κατακτήσει συνάμα το πρώτο του νταμπλ. Τίποτε από αυτά δεν τροφοδότησε την αντιπαλότητα μεταξύ των θεατών καθώς από κοινού οι φίλαθλοι των δύο ομάδων, υποψιαζόμενοι πιθανή συμφωνημένη ισοπαλία μεταξύ των δύο αντιπάλων που θα είχε ως συνέπεια την επανάληψη του ημιτελικού, εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο και τον κατέστρεψαν με αποτέλεσμα ο αγώνας να διακοπεί και να μην επαναληφθεί ποτέ με απόφαση της ΕΠΟ, η οποία τιμώρησε τους δύο συλλόγους.Από την εποχή της μετατροπής του ποδοσφαίρου σε αμιγώς επαγγελματική δραστηριότητα - 1980 και έπειτα, χωρίς ωστόσο να αποτελεί η είσοδος του οικονομικού παράγοντα εξακριβωμένη αιτία - παρατηρήθηκε το φαινόμενο της γιγάντωσης της βίας ανάμεσα στους ένθερμους φιλάθλους των δύο ομάδων, μέρος των οποίων μετατράπηκε σταδιακά σε οργανωμένους οπαδούς. Τις τελευταίες δεκαετίες έχουν υπάρξει περιστατικά βανδαλισμών (εντός και εκτός γηπέδων), συμπλοκές, δολοφονίες και εμπρησμοί χωρίς επίσημο κοινωνικό αίτιο παρά μόνο την παρουσία του φαινομένου της αναπαραγωγής της βίας μέσα από την ήδη υπάρχουσα βία, που σταδιακά πήρε τη μορφή βεντέτας που αναπαράγεται τυφλά. Ανησυχητικό είναι επίσης το φαινόμενο ότι απουσιάζει τόσο η αρθρογραφία όσο και η βιβλιογραφία που θα εξηγούσε και θα ανέλυε τους αντικειμενικούς λόγους της σύγκρουσης μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων καθώς ο εγχώριος τύπος έχει περιοριστεί μόνο στην καταγραφή των περιστατικών.Ορισμένες από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες του παγκόσμιου ποδοσφαιρικού χάρτη που οδηγούνται σε φαινόμενα βίας αντικατοπτρίζουν αγεφύρωτα χάσματα που χαρακτηρίζουν τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής. Τέτοια παραδείγματα αφορούν το ντέρμπι Ρεάλ - Μπαρτσελόνα που περιλαμβάνει εθνικές και πολιτικές διαφορές, το ντέρμπι Ρέιντζερς - Σέλτικ που έχει να κάνει με εθνικές και θρησκευτικές διαφορές, το ντέρμπι ΑΣ Ρόμα - Λάτσιο με πολιτικές προεκτάσεις, τα ντέρμπι Μπόκα Τζούνιορς - Ρίβερ Πλέιτ και Λίβερπουλ - Έβερτον που σχετίζονται με ταξικές διαφορές αλλά και το ακραίο παράδειγμα του πρώην γιουγκοσλαβικού ντέρμπι Ερυθρού Αστέρα - Χάιντουκ όπου οι εθνικές, πολιτικές και θρησκευτικές διαφορές εκφράστηκαν με βίαια επεισόδια που αποτέλεσαν τα προεόρτια ενός εμφυλίου πολέμου.Οι δύο ελληνικοί σύλλογοι πέραν των αγωνιστικών διαφορών τους δεν έχουν καμία άλλη ειδοποιό διαφορά στο προφίλ που εξωτερικεύουν και ταυτίζονται με την ευρύτερη κοινωνία, με συνέπεια να μην δικαιολογούνται φαινόμενα βίας από την πλευρά των φιλάθλων, τα οποία συχνά πλέον λαμβάνουν τη μορφή εγκληματικών ενεργειών. Οι δύο σύλλογοι, τόσο ως ανώνυμες εταιρείες όσο και ως οργανωμένες συσσωματώσεις φιλάθλων, απευθύνονται και καλούν προς υποστήριξη το ευρύτερο κοινωνικό φάσμα. Η γραμμή τους δεν παρεκκλίνει από την ταύτιση με τη δημοκρατία και την ακεραιότητα του έθνους, δεν έχουν αποκλείσει μάζες που διαφέρουν ταξικά, οικονομικά, φυλετικά ή πολιτισμικά για να μπορέσει να δικαιολογηθεί η βίαιη αντίδραση μεταξύ τους. Μοναδική αιτία της βίαιης αντιπαλότητας φαίνεται πως είναι η πρωτοκαθεδρία στην Ελλάδα και η οπαδική διεκδίκηση του ίδιου αστικού περιβάλλοντος, καθώς ο κόσμος των δύο ομάδων συνυπάρχει παράλληλα σε όλες τις πόλεις και χωριά της Ελλάδας.

Παρτιζάν - Ερυθρός Αστέρας

Θάνατος διακοπές στο Σαράγεβο πάει', υποστήριζαν οι Magic De Spell στο κομμάτι 'Φώναξε' που κυκλοφόρησε πριν από περίπου 25 χρόνια. Το κομμάτι φυσικά δεν αναφερόταν στο ποδόσφαιρο, αλλά στον πόλεμο της Βοσνίας, ο οποίος το 1993 βρισκόταν στην κρισιμότερη καμπή του. Σήμερα, ο πόλεμος των όπλων έχει σωπάσει ή ενδεχομένως να έχει μετουσιωθεί σε μια κόντρα με αποχρώσεις θανάτου που συμβαίνει ανάμεσα σε ομάδες ποδοσφαίρου.

Παρακάτω θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σε αυτό το καμίνι που ονομάζεται και 'αιώνιο ντέρμπι'.

Οι φυλές των οπαδών

Το παρατσούκλι των φανατικών του Ερυθρού Αστέρα είναι 'ντελίγε' (γενναίοι, θαρραλέοι, όμορφοι νέοι άντρες). Προήλθαν από τη συνένωση των Red Devils, των Zulu Warriors, των Ultras και πολλών ακόμα υπό-ομάδων οπαδών της ερυθρόλευκης ομάδας. Εναλλακτικά ονομάζονται και 'cigani' (Τσιγγάνοι), αν και προτιμούν να διατηρούν αυτή την ονομασία μόνο μέσα από τα συνθήματα τους. Το παρατσούκλι των φανατικών της Παρτίζαν είναι 'grobari' (νεκροθάφτες) και δεν αστειεύονται. Όταν η Παρτίζαν κέρδισε το Κύπελλο Κυπελλούχων του 1966, οι φανατικοί της μετατοπίστηκαν στο νότιο μέρος του σταδίου, εκεί όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα. Τη δεκαετία που ακολούθησε, με πυρσούς, πανό, συνθήματα και έντονο μίσος και οργή για κάθε οπαδό που δεν ασπαζόταν τα ασπρόμαυρα της Παρτίζαν, οι grobari ταξίδεψαν σε όλη την Ευρώπη, ακολουθώντας πιστά την ομάδα τους και πήραν το έξτρα ψευδώνυμο 'Riot Squad'. O θρύλος λέει πως το όνομα 'νεκροθάφτες' το πήραν από τους αντιπάλους οπαδούς του Αστέρα, επειδή η φανέλα τους έμοιαζε με στολή νεκροθάφτη, ενώ μια εναλλακτική θεωρία λέει πως προήλθε από την οδό Humska (σε ελεύθερη μετάφραση: τάφος) που βρίσκεται το γήπεδο της Παρτίζαν.

Στο χιλιόμετρο που συναντιόμαστε

Παρτίζαν-Ερυθρός Αστέρας: Ο θάνατος έχει διαρκείας στο Βελιγράδι

Στο στάδιο Ράικο Μίτιτς, γνωστό και ως 'Μαρακανά' αγωνίζεται ο Ερυθρός Αστέρας, Πρόκειται για ένα στάδιο χωρητικότητας 53.000 θέσεων. Όταν το ντέρμπι γίνεται με γηπεδούχο την Παρτίζαν, τότε η ομάδα με τα ασπρόμαυρα ανοίγει το δικό της στάδιο Παρτίζαν, γνωστό και ως JNA Stadium και για τους οπαδούς 'fudbalski hram' (ναός του ποδοσφαίρου). Πρόκειται για ένα γήπεδο χωρητικότητας 32.710 θέσεων, το οποίο βρίσκεται σε απόσταση ακριβώς ενός χιλιομέτρου από το 'Μαρακανά'. Φανταστείτε ένα αντίστοιχο σενάριο στη δική μας πραγματικότητα, με τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό στις θέσεις των ομάδων του Βελιγραδίου. Τρομάξαμε λίγο; Το Βελιγράδι μυρίζει πόλεμο κάθε φορά που συναντιούνται Παρτίζαν και Ερυθρός Αστέρας. Τουλάχιστον δεν απέχουν και πολύ η μια ομάδα από την άλλη. Δεν ξοδεύουν χρόνο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όλα μπορούν να γίνουν μέχρι να πεις 'Μαρακανά'.

Ηταν το 113ο ντέρμπι, 30 του Οκτώβρη, 1999 το πιο αιματηρό... Μια φωτοβολίδα έφυγε από τη νότια πλευρά και το πέταλο των Παρτιζάνων και σκότωσε τον 17χρονο Αλεξάνταρ Ράντοβιτς. Είναι αδιανόητο πως κάποιος θα μπορούσε να σκοτωθεί φωνάζοντας απλά το όνομά της ομάδας του. Ακόμα και τώρα, 17 χρόνια αργότερα υπάρχει η ίδια αίσθηση. Πολλοί Σέρβοι τονίζουν πως ό,τι συνέβη εκείνη τη μοιραία ημέρα ήταν ένας από τους λόγους που έκοψαν το γήπεδο, που δεν σκέφτηκαν ποτέ να πατήσουν το πόδι τους στο γήπεδο του Αστέρα ή της Παρτίζαν. Oι οπαδοί της Παρτίζαν τόνιζαν πως στο 112ο ντέρμπι είχαν δεχθεί πολλές φωτολίδες και απάντησαν... Ειρωνεία, ο πατέρας του Ατσα αποφάσισε να πάρει τα εγγόνια του και να πάει για πρώτη φορά στο γήπεδο τον Απρίλιο του 2015. Επειτα από 16 χρόνια βρέθηκε στο Μαρακανά, όμως όλα του θύμισαν το μοιραίο απόγευμα, Σοβαρά επεισόδια, τραυματίες, αίμα και από τύχη δεν υπήρξε νεκρός.

Κρακοβία Κρακοβίας - Βίσλα Κρακοβίας

Οι 2 πιο παλιοί σύλλογοι του πολωνικού ποδοσφαίρου χρησιμοποιούν έναν ειδικό όρο όταν αναφέρονται στο ντέρμπι της Κρακοβίας: Swieta Wojna (=Ιερός Πόλεμος). Το όνομα χρησιμοποιείτο για το επίσης ντέρμπι της Κρακοβίας μεταξύ Μακάμπι και Γιουτζένκα, έως ότου ένας παίκτης της τελευταίας, ο Λούντβικ Γκίντελ, πήρε μεταγραφή στην Κρακόβια. Λίγο πριν από ένα ντέρμπι με τη Βίσλα, φώναξε στα αποδυτήρια: "Κύριοι, πηγαίνουμε στον Ιερό Πόλεμο". Η ονομασία διατηρήθηκε κι οι συχνοί διαπληκτισμοί οπαδών των 2 ομάδων επιβεβαιώνουν το χάσμα που υπάρχει. Μεταξύ 2004 και 2006 έχασαν την ζωή τους 8 φίλαθλοι από επεισόδια μεταξύ χούλιγκαν κι η Κρακοβία απέκτησε το παρατσούκλι "η πόλη των μαχαιριών". Το 1990, πάντως, οι φίλαθλοι των ομάδων συνασπίστηκαν για να αντιμετωπίσουν τη βίαιη αντίδραση της αστυνομίας σε επεισόδια με οπαδούς της Κρακόβια. Όταν... επικράτησαν στο πεδίο μάχη, πήραν στο κυνήγι τα όργανα της τάξης μέχρι την πρεσβεία της Σοβιετικής Ένωσης, όπου μεγάλος αριθμός αστυνομικών είχαν βρει καταφύγιο.

Φενερμπαχτσέ - Γαλατασαράϊ

Από τα μόνο ντέρμπι που θα μπορούσαμε να γράψουμε ολόκληρο βιβλίο για αυτά που έχουμε ακούσει, διαβάσει και δει. Ένα βιβλίο με πολλές ιστορίες γεμάτες σασπένς, ξύλο, ρεκόρ και πολλά ευτράπελα. Το «Kıtalar Arası Derbi», όπως αποκαλείται το «clasico» της χώρας στα τούρκικα, σημαίνει «διηπειρωτικό ντέρμπι» διότι για να μεταβείς από την «Turk Telekom Arena» ως το παραδοσιακό άντρο της Φενέρ, το «Sukru Saracoglu», απαιτούνται κάπου στα 25 λεπτά για απόσταση 19,4 χλμ. Όσο κοντά φαίνονται, άλλο τόσο μακριά είναι μιας και η Φενέρ εδρεύει στην ασιατική πλευρά της Πόλης, στο Καντίκιοϊ, ενώ το γήπεδο της «Τσιμ-μπομ» βρίσκεται στο Σισλί, στην ευρωπαϊκή πλευρά. Αυτό που δεν έχει αλλάξει εδώ και χρόνια είναι η «πελατειακή» σχέση όποτε αναμετρώνται στο Καντίκιοϊ, εκεί όπου οι φιλοξενούμενοι αντικρίζουν το «Welcome to Asia» προτού βγουν στον αγωνιστικό χώρο, για να τους θυμίζει την ισχύ της έδρας . Μια τεράστια, πια, στα ντέρμπι ισχύ καθώς η Γαλατασαράι, την τελευταία φορά που νίκησε εκεί, ήταν στο μακρινό 1999, όταν ακόμη είχε παίκτες όπως ο Ποπέσκου, ο Χασάν Σας και ο Χακάν Σουκούρ! Εκτοτε η Γαλατά ηττήθηκε στις 14 από τις 19 επισκέψεις της στο Καντίκιοϊ.

Τα πρώτα έτη

Το σφοδρό αυτό ντέρμπι πήρε σάρκα και οστά στις 17 Ιανουαρίου 1909, στο σημερινό χώρο που βρίσκεται το γήπεδο «Sukru Saracoglu», ονομαζόμενο τότε «Κάμπος του Παπά» και έληξε με επικράτηση 2-0 της Γαλατά. Η ιστορία του ντέρμπι δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς να εντοπιστεί η προέλευσή της, κάτι που είναι αρκετά ενδιαφέρον. Η Γαλατασαράι ιδρύθηκε από το διάσημο Γυμνάσιο Γαλατασαράι, των οποίων οι σπουδαστές αποτελούνταν από τα παιδιά των πλουσίων της Κωνσταντινούπολης, καθιστώντας την Γαλατασαράι ένα κλαμπ της ελίτ σε πλήρη αντίθεση με την «Φενερ», η οποία ιδρύθηκε από τους ντόπιους και υπερηφανευόταν ότι ήταν ο σύλλογος των λαών. Ωστόσο, καθώς οι καιροί άλλαξαν, ο διαχωρισμό των τάξεων εξαφανίστηκε γρήγορα και τώρα και οι δύο σύλλογοι διαθέτουν φιλάθλους από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Με την πάροδο του χρόνου τα πράγματα είχαν αρχικά παραμείνει ειρηνικά, αλλά όλα άλλαξαν για πάντα στις 23 Φεβρουαρίου 1934. Και οι δύο ομάδες πήγαν στο παιχνίδι με μια καυτή επιθυμία να κερδίσουν, η οποία έδειξε ότι ο αγώνας έπρεπε να είναι σταματήσει σε πολλές φάσεις. Η εχθρότητα στο γήπεδο μεταφέρθηκε γρήγορα στις εξέδρες και έτσι καταλαβαίνει κανείς ότι η έχθρα ξεκίνησε τόσο στο γήπεδο όσο και στους οπαδούς. Ο διαιτητής δεν είχε άλλη επιλογή παρά να εγκαταλείψει τον αγώνα πριν προκληθεί οτιδήποτε άλλο. Μία τραγωδία είχε σίγουρα αποφευχθεί εκείνη την ημέρα, αλλά η λέξη «φιλικό» δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ για να περιγράψει το παιχνίδι μεταξύ των δύο αυτών ομάδων. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους έχει γίνει τόσο έντονος που οι πυρσοί, ο εχθρικός «διάλογος», η καταστροφή του εξοπλισμού του γηπέδου, οι γροθιές και οι αναταραχές έγιναν συνήθεια. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πρόβλημα πριν και μετά από κάθε αμφισβητούμενο παιχνίδι μεταξύ τους. Η αντιπαλότητα έχει επεκταθεί και στους παίκτες, και οι δύο σύλλογοι επιχειρούν να υπογράψουν μερικά από τα αξιόλογα ονόματα του ποδοσφαίρου. Ο Ντιντιέ Ντρογκμπά, ο Γουέσλει Σνάιντερ, ο Λούκας Ποντόλσκι, ο Νάνι, ο Ραούλ Μειρέλλες και πιο πρόσφατα ο Ρόμπιν φαν Πέρσι είναι μερικά απ’ τα μεγάλα ονόματα που φόρεσαν τις φανέλες των δύο ομάδων.

2013: H τραγική κατάληξη μιας νέας ζωής

Το ντέρμπι της Κωνσταντινούπολης είδε την πιο σκοτεινή ώρα του στις 12 Μαΐου 2013, όταν η Φενερμπαχτσέ κέρδισε με 2-1. Η ατμόσφαιρα του αγώνα ήταν ήδη εξαιρετικά εχθρική, με αρκετές αναφορές ρατσιστικών «ψαλμωδιών» από τους οπαδούς της «Φενέρ» προς τους Αφρικανούς παίκτες της «Γαλατά» Ωστόσο, μετά από τον αγώνα τα πράγματα έγιναν πραγματικά άσχημα και κατέληξαν στο μαχαίρωμα του 19χρονου φιλάθλου της Φενερμπαχτσέ, Μπουράκ Γιλντρίμι, από έναν οπαδό της «Γαλατά». H τραγική κατάληξη μιας νέας ζωής σε μια ποδοσφαιρική αντιπαλότητα έπληξε τον κόσμο και συνεχίζει να είναι ένα μεγάλο κενό στο διηπειρωτικό ντέρμπι.

Ο τούρκος Ράμπο

Το ημερολόγιο γράφει 5 Απριλίου του 1996, η Γαλατασαράι με γκολ στις καθυστερήσεις κατακτούσε το κύπελλο Τουρκίας μέσα στο «Sukru Saracoglu». Την ώρα των πανηγυρισμών ο προπονητής της, ο γνωστός Σκοτσέζος Γκρέιαμ Σούνες, κάρφωσε προκλητικά στο κέντρο του γηπέδου μια μεγάλη σημαία της Γαλατασαράι. Οι προσπάθειες της αστυνομίας ήταν υπεράνθρωπες για να αποτρέψουν τους οπαδούς της Φενέρ να μπουκάρουν στο γήπεδο. Λίγα χρόνια μετά από το περιστατικό αυτό, ένας φανατικός οπαδός της που κυκλοφορεί με το παρατσούκλι ‘Ράμπο’, εφοδιάστηκε με μια μικρή σημαία της ομάδας του και ένα μαχαίρι έκανε μια ιστορική εμφάνιση στο κέντρο της γηπέδου της Γαλατά, απειλώντας οποιονδήποτε επιχειρούσε να πλησιάσει αυτόν ή την καρφωμένη στο χόρτο σημαία του. Ο Τούρκος ‘Ράμπο’ εισέβαλε στο γήπεδο από το προηγούμενο βράδυ, κρύφτηκε μέσα στα αποδυτήρια, κοιμήθηκε εκεί και έκανε την εμφάνιση του στον αγωνιστικό χώρο λίγο πριν τη σέντρα του αγώνα, σοκάροντας τους 30.000 οπαδούς της Γαλατά που βρισκόταν στο γήπεδο, για να φύγει τελικά σηκωτός από τους αστυνομικούς λίγα λεπτά μετά. Η ιστορία του ντέρμπι της Κωνσταντινούπολης είναι πράγματι ενδιαφέρουσα και τα γεγονότα που οδηγούν σε αυτήν, καθώς και εκείνα που την προκαλούν να συνεχίσουν να εξαγριωθούν, το καταφέρνουν εύκολα με μερικές από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Και παρόλο που η αντιπαλότητα μπορεί να είναι ευχάριστη, ελπίζουμε πάντα ότι οι οπαδοί δίνουν την ευκαιρία στην ειρήνη.

Εστεγκλάλ - Πέρσπολις

Παρότι έχουν διεξαχθεί μόλις 69 ντέρμπι Τεχεράνης μεταξύ των 2 ομάδων, είναι ένα από τα ματς με τους περισσότερους φιλάθλους, αφού διεξάγεται στο "Αζαντί" της ιρανικής πρωτεύουσας, το οποίο χωράει 100.000 θεατές. Το παιχνίδι ανακηρύχθηκε το κορυφαίο ντέρμπι της Ασίας και το 22ο του κόσμου από το περιοδικό "World Soccer" και δεν είναι λίγες οι φορές που επεισόδια διέκοψαν τους αγώνες ή οι ομάδες αποχώρησαν από τις αναμετρήσεις σε ένδειξη διαμαρτυρίας για διαιτητικά σφυρίγματα. Το 1983, λόγω μη τηλεοπτικής μετάδοσης του ντέρμπι, στο γήπεδο συνωστίσθηκαν 128.000 θεατές, με συνέπεια να σκαρφαλώσουν ακόμα και στις βάσεις των προβολέων για να παρακολουθήσουν το παιχνίδι. Κανείς εξ αυτών, πάντως, δεν ήταν γένους θηλυκού, αφού δεν επιτρέπονται γυναίκες στο στάδιο. Η απαγόρευση άρθηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα το 2006, αλλά επανήλθε γρήγορα και διατηρείται μέχρι και σήμερα. Κάποιες φορές ούτε οπαδοί από την... Τεχεράνη είναι δυνατό να παρευρεθούν στο ματς, αφού διεξάγεται και σε άλλες πόλεις του Ιράν και μέχρι πριν από μερικά χρόνια, περιελάμβανε και ξένους διαιτητές. Συνολικά, η Εστεγκλάλ έχει τη "μερίδα του λέοντος" στις νίκες (24 έναντι 17), αν κι η ισοπαλία είναι το πιο δημοφιλές αποτέλεσμα (34) για τους πιο διακεκριμένους συλλόγους της χώρας.

Πενιαρόλ - Νασιονάλ

Στην Ουρουγουάη η μπάλα είναι θρησκεία και ο κόσμος ζει για το “κλάσικο”, το παιχνίδι μεταξύ των δυο πιο μεγάλων συλλόγων της χώρας, σε ένα πρωτάθλημα που είναι σχεδόν πάντα δική τους υπόθεση. Η κόντρα είναι τόσο έντονη που δεν συμφωνούν καν ποια ομάδα είναι πιο παλιά. Βλέπετε, η Central Uruguay Railway Cricket Club που ιδρύθηκε όπως και πολλές ομάδες εκείνα τα χρόνια στη Ν. Αμερική από Βρετανούς, εργάτες στους σιδηροδρόμους, έγινε αργότερα Πενιαρόλ. Παρ’ ότι οι οπαδοί της Πενιαρόλ θεωρούν την ομάδα τους φυσική συνέχεια της ομάδας κρίκετ με έτος ίδρυσης το 1891, οι οπαδοί της Κλουμπ Νασιονάλ ντε Φούτμπολ διαφωνούν. Υποστηρίζουν ότι Πενιαρόλ και Σέντραλ συνυπήρχαν για κάποια χρόνια και το πραγματικό έτος ίδρυσης είναι το 1914. Άρα, η Νασιονάλ του 1899 είναι η παλιότερη ομάδα στη χώρα. Όπως καταλαβαίνει κανείς, όταν δεν μπορούν να τα βρουν σε τέτοια ζητήματα, δεν μπορούν να τα βρουν και πουθενά αλλού. Ή μάλλον όχι. Συμφωνούν ότι το Πενιαρόλ-Νασιονάλ είναι το κλάσικο με τα περισσότερα παιχνίδια στον κόσμο και παρ’ ότι δεν είμαστε σε θέση να το επιβεβαιώσουμε, το γεγονός ότι έχουν παιχτεί πάνω από 500 ματς (χάρη κιόλας στο παρανοϊκό σύστημα πρωταθλήματος της Ουρουγουάης) το κάνει πιθανό. Όπως η Πενιαρόλ ήταν αρχικά ομάδα Βρετανών, έτσι κι η Νασιονάλ φτιάχτηκε από ντόπιους για τους ντόπιους και γι’ αυτό τα πρώτα χρόνια οι υπόλοιπες ομάδες δεν της επέτρεπαν να παίζει μαζί τους. Θεωρούσαν τη Νασιονάλ χαμηλότερου ποδοσφαιρικού επιπέδου. Η Νασιονάλ ήταν η πρώτη ομάδα στη χώρα με γνήσιο λατινοαμερικάνικο στιλ: ταχύτητα, κόλπα και ντρίμπλες, τη στιγμή που οι υπόλοιποι έπαιζαν το πιο κλασικό βρετανικό ποδόσφαιρο της γιόμας και της δύναμης. Αρχικά τα κλάσικο ήταν ντέρμπι κοινωνικών και εθνικών αντιθέσεων, με τα χρόνια όμως οι ομάδες έγιναν τόσο δημοφιλείς που αυτές οι διαφορές εξαφανίστηκαν. Στην ερώτηση “πώς κατάφερε η Πενιαρόλ να μαζέψει τόσο κόσμο τελικά”, η απάντηση είναι μία. Οι “καρβουνιάρηδες” , ως ομάδα του σιδηροδρόμου, έφταναν σε κάθε σημείο της χώρας και εκεί προσηλύτιζαν νέους οπαδούς.

Οι οπαδοί της Πενιαρόλ σε ένα ντέρμπι

Το κλάσικο της Ουρουγουάης θυμίζει σε αρκετά πράγματα το Μπόκα-Ρίβερ. Για παράδειγμα οι της Νασιονάλ αποκαλούνται συχνά “κότες” όπως κι η Ρίβερ, ενώ ένα από τα παρατσούκλια της Πενιαρόλ είναι “μάνιας”, αυτοί που τρώνε σκατά, πολύ κοντά στο μποστέρος της Μπόκα. Η διαφορά όμως είναι ότι ενώ στην Αργεντινή υπάρχουν και άλλες μεγάλες ομάδες με κόσμο και τίτλους και συνεπώς και άλλα μεγάλα κλάσικο, στην Ουρουγουάη οι δυο αυτοί σύλλογοι μονοπωλούν τόσο τους τίτλους, όσο και το φίλαθλο κοινό. Δεν είναι απλά ένα ντέρμπι του Μοντεβιδέο, είναι το ντέρμπι της Ουρουγουάης με δυο ομάδες που έχουν περίπου το 80-90% των φιλάθλων της χώρας. Είναι δύσκολο να βρεθεί σε άλλη χώρα κάτι παρόμοιο. Ακόμα και στη Σκωτία, υπάρχουν σύλλογοι με αρκετό κόσμο. Η κόντρα είναι τεράστια και κάθε βδομάδα οι οπαδοί δεν αρκούνται σε νίκη της δικής τους ομάδας, αλλά με την ίδια προσμονή χαίρονται με την αποτυχία του αντιπάλου. Στην Ουρουγουάη δεν σε ρωτάνε “ποια ομάδα υποστηρίζεις”, σε ρωτάνε “τίνος είσαι”, σαν να είναι η οικογένειά σου. Ρεκόμπα, Αμπρέου, Σουάρες είναι της Νασιονάλ. Φορλάν, Εστογιανόφ, Αρέβαλο Ρίος είναι της Πενιαρόλ.

Έλα μωρέ τώρα, ένα πανό όλο κι όλο είχαν

(Το Σεντενάριο στα τρικολόρ, ένα στάδιο με ζωή από το 1900) Ας μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα μόλις 3 εκατομμυρίων κατοίκων που οι μισοί ζουν στο Μοντεβιδέο. Την ίδια στιγμή το Σάο Πάουλο στη Βραζιλία έχει πληθυσμό 12 εκατομμυρίων. Οι υπόλοιποι σύλλογοι απλά υπάρχουν για να συμπληρώνουν το πρωτάθλημα και το ποδοσφαιρικό κοινό ζει για κάθε καινούριο ντέρμπι που χωρίζει τη χώρα στα δύο, όπως και το αποψινό. Στα πάνω από 100 χρόνια κόντρας των δύο συλλόγων έχουν γραφτεί πολλές σελίδες ποδοσφαιρικής ιστορίας, πολλά παιχνίδια αξέχαστα. Ένα από αυτά έγινε περίπου πριν 30 χρόνια, σε έναν αγώνα που ξεκίνησε ως σχετικά αδιάφορος και τελικά μνημονεύεται ακόμα και σήμερα. Στις 23 Απριλίου του 1987 περίπου δώδεκα χιλιάδες φίλαθλοι είχαν πάει στο Εστάδιο Σεντενάριο του Μοντεβιδέο για να δουν ένα φιλικό και αδιάφορο “κλάσικο” μεταξύ των δύο εχθρών. Ήταν στα πλαίσια του τουρνουά για τα 500 χρόνια της Ανδαλουσίας και η τρίτη ομάδα του τουρνουά ήταν η Ρεάλ Μπέτις ως εκπρόσωπος της Σεβίλλης. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο σημαντικό στην ιστορία του μεγάλου ντέρμπι της χώρας θα γινόταν εκείνο το φιλικό. Οι κιτρινόμαυροι άνοιξαν το σκορ στο 33′, αλλά οι τρικολόρ βγήκαν στο 2ο ημίχρονο με πάθος και ισοφάρισαν στο 49′. Το παιχνίδι παρέμενε στο 1-1 μέχρι που στο 68′ ο σκόρερ της Πενιαρόλ Ρικάρντο Βιέρα έριξε μια 100% “ουρουγουανική” κλωτσιά στο καλάμι αντιπάλου και αποβλήθηκε απευθείας.Ο Αγκίρε μπορεί να μην έπιασε στην Ελλάδα, αλλά στην Ουρουγουάη άφησε εποχή. Από εκεί και πέρα το χάος ξεκίνησε. Λίγα λεπτά αργότερα ο Χοσέ Ερέρα απώθησε έναν αντίπαλο που έπεσε θεατρικά και πήρε κόκκινη, ενώ οι έντονες διαμαρτυρίες του συμπαίκτη του Χοσέ Περντόμο έφεραν τρίτη αποβολή. Ξαφνικά, το παιχνίδι απέκτησε ένα άγριο ενδιαφέρον, με την Πενιαρόλ να παίζει με 8 απέναντι σε 11 και να απομένουν περίπου 20 λεπτά ακόμα. Ο τότε προπονητής τής Πενιαρόλ “Μαέστρο” Όσκαρ Ταμπάρες (και πλέον προπονητής της εθνικής από το 2006) πήρε την κατάσταση στα χέρια του, κάνοντας δυο αλλαγές. Στο παιχνίδι πέρασαν οι Ντιέγκο Αγκίρε (γνωστός και από το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό) και Χόρχε Καμπρέρα. Η Πενιαρόλ που προερχόταν από μέτριο πρωτάθλημα δεν ήταν σε καλή κατάσταση και οι παίκτες δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση να χάσουν το ματς, πικραίνοντας τον κόσμο τους. Η αποφυγή της ήττας έγινε πλέον θέμα τιμής.

Το ιστορικό γκολ της Πενιαρόλ

Από την άλλη, οι παίκτες της Νασιονάλ όπως έγραφαν κι οι εφημερίδες της εποχής ένιωσαν το βάρος, την υποχρέωση να κερδίσουν και τα πόδια τους ήταν σαν να είχαν αλυσίδες. Η Πενιαρόλ άντεχε με αυτοθυσία και κέρδιζε σε αυτοπεποίθηση, ενώ η Νασιονάλ με το χρόνο να περνάει είχε παραπάνω άγχος. Κάθε λεπτό που έφευγε έφερνε την Πενιαρόλ πιο κοντά στον άθλο της ισοπαλίας. Τελικά όμως, ο άθλος θα ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Στο 82′ η μπάλα μετά από ατομική προσπάθεια του Καμπρέρα πήγε στα πόδια του Αγκίρε που έδωσε την κατάλληλη στιγμή την πάσα και πάλι στον Καμπρέρα, οι δυο αλλαγές του Ταμπάρες συνδυάστηκαν έξοχα και ο Καμπρέρα τελείωσε τη φάση με ένα γκολ. Το απίστευτο έγινε. Οι 8 έβαλαν γκολ στους 11. Στα οκτώ λεπτά που έμειναν μέχρι το τέλος δεν άλλαξε τίποτα, η Νασιονάλ δεν μπόρεσε να αντιδράσει και η Πενιαρόλ πήρε μια απίστευτη νίκη. Ήταν ένα φιλικό χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία, αλλά το τέλος του βρήκε τους παίκτες της Πενιαρόλ να πανηγυρίζουν στα αποδυτήρια σαν να είχαν κερδίσει πρωτάθλημα, ενώ αυτοί της Νασιονάλ ήταν σοκαρισμένοι. Το έπος των 8 έγινε σύμβολο της αυταπάρνησης των ποδοσφαιριστών της Πενιαρόλ και 30 χρόνια μετά, όλοι οι οπαδοί της το θυμούνται. Η δε ψυχική τόνωση που έδωσε ήταν τεράστια στο άμεσο μέλλον. Επτά μήνες αργότερα, 11 από τους 13 ποδοσφαιριστές εκείνου του φιλικού σήκωναν μέσα στη Χιλή το Κόπα Λιμπερταδόρες, την μεγαλύτερη διάκριση για μια ομάδα της Ν. Αμερικής.

Αλ Αχλί - Ζάμαλεκ

Όλες οι έρευνες κατατάσσουν το ντέρμπι του Καΐρου ανάμεσα στα πιο σπουδαία και άγρια στον κόσμο. Όμως λόγω της κατάστασης οι δύο ομάδες τα λένε πλέον κεκλεισμένων των θυρών και σε ουδέτερα στάδια

Στο Κάιρο, στην πόλη αυτή καθεαυτή κατοικούν περίπου 8 εκατομμύρια ψυχές. Αν πάρουμε ολόκληρη τη μητροπολιτική περιοχή της πρωτεύουσας της Αιγύπτου, οι υπολογισμοί κάνουν λόγο για περίπου 18 εκατομμύρια κατοίκους. Ποτέ δεν έχει ξεκαθαρίσει πόσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, πόσοι παρακολουθούν, πόσοι είναι οπαδοί. Αλλά, ακόμη και με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, η αριθμητική μάζα των οπαδών της Άλ Άχλι και της Ζάμαλεκ είναι τεράστια, αριθμεί μερικά εκατομμύρια.

Πρόκειται για τις δύο σπουδαιότερες ομάδες της χώρας (σπανίως ο τίτλος του πρωταθλητή πάει σε άλλη ομάδα), αλλά και οι πιο επιτυχημένες με βάση στοιχεία στην Αφρική. Σκεφτείτε, λοιπόν, τι πόλεμος γίνεται για ένα από τις 100 χιλιάδες εισιτήρια δύο φορές τον χρόνο για τον αγώνα πρωταθλήματος και σχεδόν κάθε χρόνο για το κύπελλο. Το ντέρμπι Αλ Άχλι-Ζάμελεκ συγκαταλέγεται ανάμεσα στα σπουδαιότερα στον κόσμο. To Four Four Two το κατέταξε 10ο, to World Soccer 8ο, η Telegraph στην 6η θέση. Σε αφιέρωμά της η Guardian το αποκάλεσε το πιο βίαιο στην υφήλιο, μπροστά και από το Μπόκα-Ρίβερ Πλέιτ. Μέχρι το 2011, έκαστη αναμέτρηση Αλ Άχλι-Ζάμαλεκ ήταν τεράστιο γεγονός. Το Κάιρο είναι η πόλη των πυραμίδων, των Φαραώ, της ιστορίας και της φτώχιας. Αλλά για δύο εφταήμερα, είναι η πόλη του ντέρμπι. Πέρα από τη σημασία του ματς, από καθαρά αγωνιστική άποψη, αυτό έβαζε όλο το Κάιρο στο πόδι. Από τη Δευτέρα μέχρι το Σάββατο είναι το κύριο θέμα συζήτησης ανάμεσα στον κόσμο και φυσικά στα ΜΜΕ. Την ημέρα του ντέρμπι; Άδειοι δρόμοι κοντά στο γήπεδο και απαγορευμένη κυκλοφορία οχημάτων, δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, διαχωρισμός των οπαδών, παρελάσεις από τους οργανωμένους, φοβερή ατμόσφαιρα στο γήπεδο και αμέτρητος κόσμος σε καφενεία για να δει τη μεγάλη αναμέτρηση από την τηλεόραση. Και σχεδόν πάντα επεισόδια, συνήθως σοβαρά και σε κάποιες περιπτώσεις πολύ σοβαρά. Το 1966, σε σύγκρουση οπαδών τραυματίστηκαν κοντά στα 200 άτομα και πέθαναν τουλάχιστον πέντε. Το 1970, οι συγκρούσεις ήταν τέτοιες που η Ομοσπονδία αποφάσισε να διακόψει το πρωτάθλημα. Πριν από 10 χρόνια, οι οπαδοί συγκρούστηκαν σε αγώνα μπάσκετ κι ένας εξ αυτών παραλίγο να καεί ζωντανός. Με δύο λόγια, για να μην πάμε σε πλήρη καταγραφή των αμέτρητων βιαιοτήτων, μιλάμε για πραγματική μάχη.Η αντιπαλότητα κρατά έναν αιώνα. Η Αλ Άχλι ιδρύθηκε το 1907. Το όνομά της σημαίνει «Εθνική» και ιδρύθηκε ως σύλλογος που ήθελε να αντιταχθεί στον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας από τους Άγγλους και τους Γάλλους. Την στήριξαν, κυρίως, φοιτητές, ο μουσουλμανικός πληθυσμός και η φτωχολογιά. Οι παίκτες της ήταν μόνο ντόπιοι. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ιδρύθηκε η Ζάμαλεκ, με Βέλγο Πρόεδρο. Στηρίχτηκε από τη μεσαία και αστική τάξη, αλλά και τη διανόηση. Επέτρεπε και τη συμμετοχή ξένων παικτών (Ευρωπαίων εργαζομένων στη χώρα) και είχε, επίσης, την υποστήριξη του Βασιλιά της Αιγύπτου. Έτσι, στο Κάιρο δημιουργήθηκε μία ποδοσφαιρική αντιπαλότητα βασισμένη σε κοινωνικοπολιτικές, ας μας επιτραπεί ο όρος, διαφορές. Για δεκαετίες ολόκληρες η αντιπαλότητα διατηρούσε αυτά τα χαρακτηριστικά και μεγάλωνε. Μετά το 1970, πέρασε περισσότερο σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Σε διάφορα ρεπορτάζ διαβάσαμε πολλές απόψεις για την αντιπαλότητα αυτή και από τις δύο πλευρές. Η εκεχειρία στα συναισθήματα μίσους και η ανοχή έρχονται μόνο, όταν παίζει η Εθνική ομάδα. Αν κερδίσει η Αίγυπτος, για μερικές ώρες είναι όλα καλά. Αν χάσει φυσικά, ο ένας ρίχνει ευθύνες στον άλλο για την ήττα. Τα γεμάτα στάδια, τα ντέρμπι με την καυτή ατμόσφαιρα αποτελούν δυστυχώς παρελθόν. Επανερχόμαστε στα 2011, γιατί εκείνη η χρονιά ήταν σημαδιακή. Οι ultras των δύο ομάδων, οι κόκκινοι της Άλ Άχλι και οι λευκοί της Ζάμαλεκ, ενώθηκαν και πρωτοστάτησαν στους δρόμους κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Μπήκαν όμως και στο μάτι του καθεστώτος. Ένα χρόνο μετά 72 (τουλάχιστον) άνθρωποι, σχεδόν όλοι οπαδοί της Αλ Άχλι, βρήκαν τραγικό θάνατο σε επεισόδια στο Πορτ Σάιντ. Οπαδοί της γηπεδούχου Αλ Μάσρι, μπήκαν στο γήπεδο και ακολούθως επιτέθηκαν στους οπαδούς της Αλ Άχλι. Η αστυνομία και οι δυνάμεις ασφαλείας δεν αντέδρασαν σωστά. Υπήρχαν μάλιστα κατηγορίες ότι η αδράνεια ήταν επιτηδευμένη. Το πρωτάθλημα ανεστάλη και με την επανέναρξη των αγώνων, η Κυβέρνηση εφάρμοσε τη διεξαγωγή αγώνων κεκλεισμένων των θυρών. Σταδιακά ήρε το μέτρο αυτό, αλλά και πάλι η βία έκανε την εμφάνισή της. Το 2015, 19 οπαδοί της Ζάμαλεκ σκοτώθηκαν μετά από συμπλοκή με την αστυνομία σε αγώνα με την ENPPI. Η Κυβέρνηση αποφάσισε όπως ο αγώνας για το σούπερ Καπ, τον Δεκέμβριο ανάμεσα στη Ζάμαλεκ και την Αλ Άχλι διεξαχθεί στο Αμπουντάμπι. Η απαγόρευση φιλάθλων επανήλθε ως μέτρο και το τελευταίο ντέρμπι του Καΐρου έγινε στις 29 Δεκεμβρίου κεκλεισμένων των θυρών στην Αλεξάνδρεια.

Το μέγεθος και τα σκορ

Αν και συνυπάρχουν πάνω από 100 χρόνια, ουσιαστικά η αντιπαλότητα των δύο ομάδων άρχισε στα 1948, με τη δημιουργία του πρωταθλήματος Αιγύπτου.

Προηγουμένως οι δυο ομάδες έδιναν αγώνες σε τοπικές ανεπίσημες διοργανώσεις. Έτσι επισήμως έχουν αναμετρηθεί 157 φορές και η Αλ Άχλι έχει μεγάλο προβάδισμα με 65 νίκες, έναντι 36 της Ζάμαλεκ, η οποία έχει να λέει πως έχει την πιο μεγάλη νίκη σε ντέρμπι (2 φορές με 6-0). Από πλευράς τίτλων και πάλι η Αλ Άχλι έχει μεγάλη υπεροχή. Κέρδισε 38 πρωταθλήματα έναντι 12 της Ζάμαλεκ. Στα κύπελλα η αναλογία είναι 35-25 για την Αλ Άχλι, η οποία κατέκτησε 8 φορές το Αφρικανικό Τσάμπιονς Λιγκ, τέσσερεις το κύπελλο Κυπελλούχων και έξι το Σούπερ Καπ της Ηπείρου. Οι επιδόσεις της Ζάμαλεκ είναι 5, 1 και 3 τρόπαια αντίστοιχα. Λίγοι παίκτες αγωνίστηκαν και στις δύο ομάδες. Στεκόμαστε στα αδέλφια Χασάν (που αγωνίστηκαν στον ΠΑΟΚ) και τον Μαγκντί Τολμπά που αγωνίστηκε σε ΠΑΟΚ και Ανόρθωση.

---